Τοποθετημένη στην Κηφισιά, η μονοκατοικία σχεδιάστηκε για να στεγάσει τις ανάγκες μιας τετραμελούς οικογένειας, αντιμετωπίζοντας ως κύρια συνθετική πρόκληση την έντονη τοπογραφική κλίση του οικοπέδου. Κεντρική σχεδιαστική χειρονομία αποτέλεσε η δημιουργία ενός ενιαίου, οριζόντιου επιπέδου υπαίθριας εκτόνωσης, παρά το έντονο ανάγλυφο.
O κτιριακός όγκος αναπτύσσεται σε κάτοψη αμβλίας γωνίας, μια γεωμετρική χειρονομία που «αγκαλιάζει» την κεντρική αυλή και την προσανατολίζει στον νοτιοανατολικό άξονα, βελτιστοποιώντας τον φυσικό ηλιασμό.
Η κατακόρυφη διάρθρωση των λειτουργιών οργανώνεται σε τρία επίπεδα:
- Υπόγειο: Φιλοξενεί τις υποστηρικτικές λειτουργίες, τους βοηθητικούς χώρους και τον χώρο στάθμευσης, εκμεταλλευόμενο την εγκάρσια τομή του εδάφους.
- Ισόγειο (Κύριο Επίπεδο Διημέρευσης): Η πρόσβαση επιτυγχάνεται μέσω μιας ανοικτής κλίμακας που γεφυρώνει την υψομετρική διαφορά από τον δρόμο. Στο επίπεδο αυτό χωροθετούνται σε ροϊκή σύνδεση το καθιστικό, η τραπεζαρία, η κουζίνα και ένας ξενώνας. Όλοι οι χώροι εκτονώνονται άμεσα στον κεντρικό υπέθριο χώρο και ενοποιούνται οπτικά με το υγρό στοιχείο της πισίνας.
- Όροφος: Αποτελεί την ιδιωτική ζώνη της κατοικίας, με τα υπνοδωμάτια να προσανατολίζονται και αυτά προς τον πυρήνα της κεντρικής αυλής.
Η κατακόρυφη κίνηση οργανώνεται γύρω από ένα κεντρικό κλιμακοστάσιο, το οποίο λειτουργεί ως κατακόρυφος πυρήνας φωτός, επιτρέποντας στο φυσικό φως να διαπεράσει καθ’ ύψος το κτίριο και εξασφαλίζοντας τη διαμπερότητα και τη βέλτιστη φωτεινότητα σε όλες τις ζώνες κυκλοφορίας.
Η επεξεργασία του κελύφους διέπεται από μια σαφή συνθετική αρχή. Οι όψεις που στρέφονται προς τα όρια του οικοπέδου διατηρούν έναν συμπαγή, εσωστρεφή χαρακτήρα διασφαλίζοντας την ιδιωτικότητα των χρηστών. Αντίθετα, το κέλυφος αποδομείται προς την εσωτερική πλευρά της αυλής μέσω μεγάλων γυάλινων ανοιγμάτων, καταργώντας τα όρια μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού χώρου.
Με καθαρούς όγκους, και λιτές σχεδιαστικές γραμμές, το έργο επιτυγχάνει την πλήρη ένταξη στο ανάγλυφο, μετατρέποντας την πρόκληση της έντονης κλίσης του εδάφους σε κυρίαρχο εργαλείο της αρχιτεκτονικής σύνθεσης.
